Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Derslerinde Web 2.0 Araçlarının Kullanımına İlişkin Öğretmen Görüşlerinin Analizi: Sivas İli Örneği
- 1. Sivas Cumhuriyet Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Felsefe ve Din Bilimleri Anabilim Dalı Doktora Öğrencisi. Sivas, TÜRKİYE.
- 2. Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Felsefe ve Din Bilimleri Anabilim Dalı, Tokat, TÜRKİYE.
Description
Dijital teknolojilerin yaygınlaşması ve COVID-19 salgını sırasında uzaktan eğitime hızlı geçiş, Türkiye'de din eğitimi de dahil olmak üzere öğretim uygulamalarını çok ciddi etkilemiştir. Bu bağlamda, etkileşimli öğrenme yönetim sistemleri, bloglar, wikiler, sosyal medya platformları ve dijital değerlendirme ortamları gibi Web 2.0 araçları, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) dersleri için oldukça önem kazanmıştır. Bu araştırmanın amacı, ilkokul ve ortaokullarda görev yapan Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmenlerinin derslerinde Web 2.0 araçlarını kullanımına ilişkin algı, deneyim ve tutumlarını belirlemek ve öğretmenlerin Web 2.0 kullanımı ile uzaktan eğitime karşı tutumları arasındaki ilişkileri incelemektir. Çalışmada nitel ve nicel yaklaşımları birleştiren karma yöntem araştırma tasarımı kullanılmıştır. DKAB öğretmenlerinden amaçlı bir örneklem ile yarı yapılandırılmış fenomenolojik görüşmeler yapılmış ve Sivas ilindeki ortaokul ve imam hatip ortaokullarında görev yapan 94 öğretmenden anket verileri toplanmıştır. Veriler, demografik bilgi formu, Web 2.0 Araçları Kullanım Ölçeği ve Ağır, Gür ve Okçu (2007) tarafından uyarlanan Uzaktan Eğitime Yaklaşım Ölçeği ile toplanmıştır. Nitel veriler tematik analizle, nicel veriler ise keşifsel faktör analizi, güvenilirlik analizleri (Cronbach alfa), betimsel istatistikler, bağımsız örneklem t-testleri ve korelasyon analizleri kullanılarak çözümlenmiştir. Bulgular, öğretmenlerin genel olarak Web 2.0 araçlarını DKAB derslerinde pedagojik açıdan yararlı gördüklerini ortaya koymaktadır. Öğretmenler, bu araçların öğrencilerin motivasyonunu, derse katılımını ve etkileşimini artırdığını; ayrıca soyut dini ve ahlaki kavramların görselleştirilebilmesine imkân tanıdığını belirtmişlerdir. Bununla birlikte, altyapı sorunları, öğrencilerin cihazlara ve internete eşit düzeyde erişememesi, sınırlı kurumsal destek ile öğretmenlerin teknolojik ve pedagojik yeterliklerindeki eksiklikler gibi çeşitli güçlüklerin de bulunduğu ifade edilmiştir. Nicel analizler, Web 2.0 Araçları Kullanım Ölçeği ve Uzaktan Eğitime Karşı Tutum Ölçeğinin kabul edilebilir yapı geçerliliğine ve yüksek iç tutarlılık güvenilirliğine sahip olduğunu göstermektedir. Cinsiyet ve mesleki kıdem, uzaktan eğitime ve Web 2.0 kullanımına karşı tutumların bazı alt boyutlarıyla ilişkilidir ve öğretmenlerin uzaktan eğitime karşı tutumları ile bildirdikleri Web 2.0 araçları kullanımı arasında pozitif korelasyonlar gözlemlenmektedir. Çalışma, Web 2.0 araçlarının Din Kültürü ve Ahlak Eğitimi'ni zenginleştirme konusunda güçlü bir potansiyele sahip olduğunu ortaya koymaktadır.
Abstract (English)
The widespread adoption of digital technologies and the rapid shift to distance learning during the COVID-19 pandemic have significantly impacted teaching practices in Turkey, including religious education. In this context, Web 2.0 tools such as interactive learning management systems, blogs, wikis, social media platforms, and digital assessment environments have become quite important for Religious Culture and Ethics (DKAB) courses. This study examines the perceptions, experiences, and attitudes of primary and secondary school Religious Culture and Ethics teachers regarding the use of Web 2.0 tools in their lessons and, more generally, their attitudes towards distance education. A mixed-method research design combining qualitative and quantitative approaches was used in the study. Semi-structured phenomenological interviews were conducted with a purposive sample of DKAB teachers, and survey data were collected from 94 teachers working in middle schools and imam hatip middle schools in the province of Sivas. Data were collected using a demographic information form, the Web 2.0 Tools Usage Scale, and the Approach to Distance Education Scale adapted by Ağır, Gür, and Okçu (2007). Qualitative data were analyzed using thematic analysis, while quantitative data were analyzed using exploratory factor analysis, reliability analyses (Cronbach's alpha), descriptive statistics, independent sample t-tests, and correlation analyses. The findings reveal that teachers generally find Web 2.0 tools pedagogically useful in IDKAB courses. Teachers stated that these tools increase students' motivation, participation in class, and interaction; they also enable the visualization of abstract religious and moral concepts. However, it was also stated that there are various difficulties, such as infrastructure problems, unequal access to devices and the internet among students, limited institutional support, and deficiencies in teachers' technological and pedagogical competencies. Quantitative analyses show that the Web 2.0 Tools Usage Scale and the Attitude Towards Distance Education Scale have acceptable construct validity and high internal consistency reliability. Gender and professional seniority are related to some sub-dimensions of attitudes towards distance education and Web 2.0 use, and positive correlations are observed between teachers' attitudes towards distance education and their reported use of Web 2.0 tools. This study reveals that Web 2.0 tools have strong potential to enrich Religious Culture and Ethics Education, provided that issues such as infrastructure, access, and teachers' professional development are systematically addressed.
Files
2. Sancak - Diler.pdf
Files
(742.4 kB)
| Name | Size | Download all |
|---|---|---|
|
md5:a5e368236eab6c389853cf0901a184c9
|
742.4 kB | Preview Download |
Additional details
Additional titles
- Translated title (English)
- Analysis of Teachers' Opinions on the Use of Web 2.0 Tools in Primary Education Religious Culture and Ethics Courses: Sivas Case