Türkiye'deki İç Göçlerin Kırsal Alanla Devam Eden Bağları Üzerine Bir Değerlendirme

Bu çalışmada Türkiye’deki iç göç hareketliliği ve kır ve kent alanları arasındaki bağlar incelenmektedir. Türkiye Cumhuriyeti tarihinde göç hareketliliği ülkenin nüfus yapısı ve şehirlerinin temelini oluşturmuştur. Özellikle 1950’lerden itibaren kırdan kente iç göç, büyük şehirlerin sosyoekonomik ve demografik yapısını şekillendirmiştir. İç göçle birlikte kırsal alanlarla çok yönlü kültürel ve ekonomik bağlar sürdürülmüştür. Günümüzde ise hareketlilik kentten kente ve büyük kentlerin çeperlerine doğru yaygınlaşmaktadır. Kırsal alan tamamen terk edilmeyip, yeni kırsallıklar ortaya çıkarken, kentlerin olumsuz koşulları ve artan refah seviyesiyle ikincil ve çoklu mekân tercihleri artmıştır. Çalışma, bu hareketlilikleri geriye göç literatüründen istifade ederek ve güncel verilerle inceleyerek kırsal alanla kurulan bağlardaki değişimleri irdelemektedir. Mekânlar arası hareketlilikler göstermektedir ki, güncel ve dinamik nüfus hareketliliklerini takip edebilmek için Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi gibi mevcut sistemlerin hareketli nüfusu tam olarak ölçmede yetersiz kaldığı görülmektedir. GSM sinyalleri, bankacılık hareketleri ve internet konum verileri gibi yeni teknolojilerin, hukuki düzenlemelerle birlikte, bu hareketliliği daha doğru ölçebileceği muhtemeldir. Özellikle deprem gibi kriz anlarında ikamet verilerinin yetersiz kaldığı ve böylelikle müdahale süreçlerinde aksamaların yaşandığı bir gerçektir. Toplumsal refah artışı ve yaşam kalitesindeki belirli yükselişin, alternatif mekân arayışlarını tetiklediği ve hareketliliğin dinamik ölçümünün dengeli nüfus politikaları için elzem olduğu ifade edilmelidir.